Boelcke

Flugsicherungsschiff Boelcke

​

Boelcke (K 54) był niemieckim okrętem zabezpieczenia lotnictwa morskiego typu Karl Meyer, należącym do Luftwaffe podczas II wojny światowej. Został zbudowany w 1942 roku w stoczni Norderwerft Köser & Meyer w Hamburgu. Mierzył 78 metrów długości i był przeznaczony przede wszystkim do obsługi wodnosamolotów operujących nad morzem. Najbardziej charakterystycznym elementem jednostki był potężny, 18-tonowy dźwig, umożliwiający podnoszenie wodnosamolotów z wody i umieszczanie ich na dużym pokładzie roboczym. Boelcke mógł obsługiwać kilka samolotów, zapewniając im zaplecze techniczne, paliwo, zaopatrzenie oraz pomoc w naprawach i działaniach ratowniczych.

​

W ostatnich miesiącach wojny Boelcke działał na Bałtyku, uczestnicząc w zadaniach zaopatrzeniowych, ratowniczych i ewakuacyjnych związanych z wycofywaniem się niemieckich sił z Prus Wschodnich. 16 kwietnia 1945 roku, podczas przejścia w rejonie Półwyspu Helskiego, został zaatakowany przez radzieckie samoloty szturmowe Ił-2. Trafienia bomb spowodowały poważne uszkodzenia w rejonie przedniej maszynowni, pożar oraz utratę napędu, jednak jednostka początkowo utrzymała się na powierzchni. Następnego dnia, 17 kwietnia 1945 roku, Boelcke został ponownie zaatakowany i zatonął kilka mil morskich na wschód od Helu.

​

Wrak spoczywa dziś na stępce na głębokości około -75 metrów. Został zidentyfikowany przez polskich nurków technicznych w 2013 roku. Pomimo znacznych zniszczeń nadbudówki nadal doskonale widoczne są charakterystyczne elementy konstrukcji jednostki, w tym masywny dźwig, komin, kadłub oraz rozległy pokład roboczy. Dzięki temu Boelcke jest wyjątkowo interesującym obiektem do dokumentacji podwodnej i fotogrametrii 3D.

​

Zdjęcia do fotogrametrii zostały wykonane w trakcie 3 nurkowań, z łącznym czasem pod wodą przekraczającym 9 godzin.